Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2008
Τετάρτη 17 Σεπτεμβρίου 2008
Εφυγε απο κοντα μας ο Richard Wright...ενα μερος των Pink Floyd.

Στις 15 Σεπτεμβρη και σε ηλικια 65 ετων, αφησε την τελευταια πνοη του μετα απο σκληρη μαχη κοντρα στον καρκινο, ο ιδρυτης(μαζι με Waters και Mason) και μελος των Pink Floyd, Richard Wright. Η προσφορα του τοσο στους Pink Floyd οσο και στη μουσικη γενικοτερα ηταν και θα παραμεινει τεραστιας αξιας. Ο κιθαριστας του γκρουπ David Gilmour δηλωσε χθες : Κανεις δεν μπορει να τον αντικαταστησει. Δεν βρισκω λογια για να εκφρασω τα συναισθηματα μου, αλλα θα μου λειπει και θα τον θυμαμαι για παντα.
Αντιο Rick...θα μας λειψεις
Ετικέτες
καρκινος,
blog,
pink floyd,
richard wright,
sokinikos
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου 2008
"Death Magnetic" review. The "Four Horesmen" comeback?
Οι Metallica!Απο που να ξεκινησει κανεις, πως να συνεχισει και που να τελειωσει...ετσι κι'αλλιως εχουν ειπωθει τα παντα και ακομα παραπανω για την παρτη τους. Ας κανουμε ομως μια μικρη ανδρομη στην δισκογραφικη τους ιστορια.
Καπου στο 1981, μετα τη συναντηση των Heatfield και Ulrich μεσω αγγελιας, το ιερο μεταλ τερας που ακουει στο ονομα Metallica, παιρνει ζωη. Μοναδικος σκοπος να παιξουν γρηγορο και τσαντισμενο heavy metal. Ξεκιναμε : 1983, Kill'em all. Δισκος οροσημο στη μεταλ ιστορια και παραδειγμα προς μιμηση(οχι οτι οι επομενοι δεν ειναι) για τα επερχομενα thrash metal γρουπ. Πουλαει γυρω στα 5 εκ. αντιγραφα. 1984, Ride the lightning. Με την αλλαγη δισκογραφικης εταιριας-απο την Zazula στην Elektra records- ερχεται και μια μικρη αλλαγη στον ηχο του γκρουπ. Κομματια πιο στιβαρα, πιο τεχνικα, αλλα και με περισσοτερες μελωδικες γραμμες οπως φαινεται και απο την πρωτη μπαλαντα του γρουπ, Fade to black. Οι πωλησεις ανεβαινουν στα 8 εκ. εκ των οποιων οι μισες, μονο στην Αμερικη.1986, Master of puppets. Μαλιστα! Για πολλους(ισως τους περισσοτερους) ο καλυτερος δισκος των Metallica. Riff που σου τρυπανε το μυαλο και αποτυπωνονται μεσα του σαν το σφραγισμα, καψιμο στον κωλο της αγελαδας απο πυρακτωμενο σιδερο. Ο δισκος φτανει το νουμερο 29 στην καταταξη Billboard και πουλαει 12 εκ αντιγραφα. Οι four horsemen αρχιζουν να παιρνουν μια γερη δοση του τι θα επακολουθησει τα επομενα χρονια η οποια διακοπτεται στιγμιαια απο τον ξαφνικο και αδικο χαμο του μπασιστα Cliff Burton σε αυτοκινητιστικο δυστυχημα στη Σουηδια κατα τη διαρκεια του ευρωπαικου τουρ. Μετα απο ενα μηνα και αρκετες οντισιον, τη θεση του μπασιστα παιρνει ο ex-Flotsam & Jetsam, Jason Newsted. 1988, ...and justice for all. Μεχρι και σημερα ειναι ο πιο τεχνικος δισκος του γρουπ. Η δουλεια του Newsted δεν φαινεται στο δισκο λογω της σχετικα κακης μιξης αυτου, αλλα παρ'ολα αυτα το agfa κανει τεραστια επιτυχια πουλωντας πανω απο 14 εκ. αντιγραφα, χαρη και στο "Damage Justice" tour, που θεωρειται και το καλυτερο μεχρι σημερα για το γρουπ. 1991, Metallica. Γνωστο απ'τους fan κι ως"Black album" εξαιτιας του μαυρου εξωφυλου. Φερνει τους Metallica στην 1 θεση της καταταξης Billboard και σε μια επιτυχια αναπαντεχη, χαρη και στην προσεγγιση και απ'το ευρη κοινο, λογω της φυσης των δημιουργιων μεσα στο αλμπουμ που αρχιζουν να απομακρυνονται απ'το thrash και να πλησιαζουν στο κλασσικο metal η και για μερικους στο hard n heavy. Η αλλαγη της μουσικης κατευθυνσης των Metallica συνοδευεται και απο την αλλαγη του look. Ετσι το 1996 κυκλοφορησε το αλμπουμ Load που κατα την προσωπικη μου γνωμη(αν και για εκει προοριζοταν), αποτελει ενα διπλο αλμπουμ μαζι με το Re-Load, αλλα μετα απο τη συμβουλη του τοτε παραγωγου Bob Rock, το Re-Load βγηκε την επομενη χρονια σαν ενα αλμπουμ και το αυτο. Μαζι με αυτο το συμβαν και απο εδω και επειτα εως και την κυκλοφορια του St.Anger, το οποιο αποτελει και το ναδιρ της δισκογραφικης δουλειας τους, οι Metallica εκλεισαν μια 12ετια με κινησεις τετοιες, τοσο σε μουσικο αλλα οσο και σε κοινωνικο τομεα, που επεφεραν απανωτες απογοητευσεις στους ΜΕΤΑΛ οπαδους τους...τουλαχιστον στους περισσοτερους.
12 χρονια ειναι πολλα, οποτε καταλαβαινει κανεις πως η προσμονη η η αναμονη για κατι καινουριο, κατι true, ειναι τοσο μεγαλη, που την ωρα της "κρισης" μπορει ευκολα να οδηγησει σε λαθος συμπερασματα. Μετα απο μερες στην ερημο χωρις νερο, πινεις και αμμο βρεγμενη με κατουρο. Γι'αυτο δεν πρεπει να ειμαστε βιαστικοι και τυφλοι στην κριση μας μετα την ακροαση του πολυποθητου "Death Magnetic" , αλλα ουτε και αρνητικα προληπτικοι. Παρακατω θα εκφρασω την προσωπικη μου γνωμη.Το D.M δεν ειναι ενα κλασικο αλμπουμ, δεν ειναι επος, αλλα δεν ειναι και σκαρσο. Ειναι αρκετα δυσκολο και θα'ναι Αισωπος η μαλακας(ακομα πιο αρχαιος) οποιος πει οτι σχηματισε τη σωστη και τελικη γνωμη με το πρωτο ακουσμα. Αυτο ειναι συνηθως και η αποδειξη πως ενας δισκος δεν ειναι κλασικος...οχι παντα ομως. Και οντως δεν υπαρχουν κομματια στο δισκο που θα σου διωξουν το δαχτυλο απ'το κουμπι "next" η που θα σε κανουν να ξαναγυρισεις στο ιδιο για να τ'ακουσεις ξανα και ξανα, με 1 η 2 εξαιρεσεις οπως ειναι αυτη του "The day that never comes", το οποιο οσο κι αν ακουγεται ξαναμασημενο(fade to black,unforgivenII), εχει το στιγμα και την απαραιτητη μελωδια. Κατα τ'αλλα το album ξεκινα δυναμικα με το "That was just your life" με το εισαγωγικο του riff να ζητα απ'το ροοστατη του ηχου στο στερεο-φονικο σας να γυρισει στο "μη θα ξυπνησουν οι εξωγηινοι" και γενικα να μυριζει λιγο AGFA και MOP. Η συνεχεια με το "The end of the line" εχει λιγο απο Load, Re-Load καταστασεις αλλα πιο βρωμικο και πιο τσαντισμενο με στρωτα riff. Το "Broken, beat & scared" συνεχιζει στην ιδια ενταση με ορισμενα πολυ καλα σημεια, οπως και το "All nightmare long" με χαρακτηριστικη μελωδια στο refren. Απ το σχετικα αδιαφορο "Cyanide" φτανουμε στο "Unforgiven III" ...κριμα! Κριμα να χαραμισεις ενα τοσο ωραιο κομματι με δυνατο riff και πολυ μελωδικο refren, θυσιαζοντας το σε μια "τριλογια" χωρις νοημα. Μετα το καλο "The Judas kiss" και το μετριο, ορχηστρικο "Suicide & Redemption" , φτανουμε στην υστατη προσπαθεια επιστροφης στο παρελθον (εν μερη επιτυχης) με το "My apocalypse".
James Hetfield. Ο ανθρωπος ειναι ο μονος που προσπαθει να κανει κατι καλο σ'αυτη τη μπαντα, Hetfield = Metallica. Πλησιαζει και σε μια ηλικια επικινδυνη. Το μονο μειον του (εκτος του Ulrich) ειναι τα φωνητικα που δεν μπορει να πει κανεις οτι ανεβαζουν τα κομματια...αντιθετως. Σε πολλα σημεια ακουγεται ξερος και βαρετος και επισης, δεν υπαρχουν δευτερα φωνητικα πουθενα μεσα στο δισκο. Αλλα Hetfield ειναι αυτος.
Lars Ulrich. Αποτελει πλεον εμποδιο για τη μπαντα. Εκτος του οτι δεν προσφερει και πολλα, συνθετικα μιλωντας, με τα τυμπανα του λειτουργει εις βαρος των τραγουδιων, γιατι απλα δεν μπορει να παιξει για να αξιοποιησει σωστα τα μαργαριταρια που του δινει ο Hetfield.
Kirk Hammet. Αλλο ενα μειον, αλλα οχι τοσο μεγαλο οσο του κοντου. Φαινεται να εχει χασει την ικανοτητα του να γραψει solos που θα τα τραγουδας και στον υπνο σου και απλα παιζει γιατι πρεπει να παιξει. Σπανια η κατα λαθος, κατι ξεπεταει κι αυτος.
Robert Trujillo. Κανει τη δουλεια του και με το παραπανω...αυτο μας ελειπε!
Οι Metallica και καθε γκρουπ τετοιου βεληνεκους, δεν ειναι αναγκασμενοι μετα απο τοσα αλμπουμ και τοσα χρονια στις πλατες τους, να γραφουν τα ιδια που εγραφαν οταν ηταν παιδακια και εβραζε το αιμα τους η να κανουν αυτο που τους λενε οι δηθεν οπαδοι για να παει καλα ο δισκος, να πουλησει να σωθουν μηπως και πεινασουν। Αν δεν μπορουν ας σταματησουν και ας παιζουν live। Στο D।M υπηρχε αυτο το ρισκο αλλα οι Metallica καταφεραν να περασουν το τεστ και να πανε με το κεφαλι ψηλά για το επομενο। Ακουστε το κι εσεις...αξιζει τον κοπο
Ετικέτες
death magnetic,
heavy metal,
metallica,
review
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

